Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Under the bed

Άρχιζα να τον τακτοποιώ στο κρεβάτι, να του φτιάχνω την κουβέρτα, όταν μου είπε:

«Μπαμπά, κοίτα για τέρατα κάτω από το κρεβάτι μου»

Έτσι για την πλάκα και την επιβαιώση κοιτάζω κάτω από το κρεβάτι και τον βλέπω (κάποιον άλλον εαυτό του) κουλαριασμένο, να τρέμει κοιτάζοντας με στα μάτια και να μου λέει:

«Μπαμπά, υπάρχει κάποιος στο κρεβάτι μου»Image

Λαλά

Dreaming of Socialism

Dreaming of Socialism (Photo credit: Mohammad A. Hamama, A reflected version!)

Το βράδυ είδα ένα όνειρο. Στο όνειρό μου, διάφορα πράγματα άλλαζαν μόνα τους και έχαναν το όνομά τους.

Το κακό ξεκίνησε με κάποια αρχεία στον υπολογιστή, που έπαιρναν το όνομα «λαλά». Μετά από λίγα λεπτά, τα περισσότερα αρχεία μου είχαν τον τίτλο «λαλά». Λειτουργούσαν κανονικά όταν τα άνοιγα, αλλά είχαν όλα το ίδιο όνομα. Μέσα στο όνειρο σκέφτηκα να ανοίξω το book reader όπου παρατήρησα το ίδιο πρόβλημα. Κάποια από τα βιβλία είχαν αρχίσει να αλλάζουν τίτλο. Νόμιζα ότι ήταν κάποιος ιός, αλλά με πως είναι δυνατό να χτυπάει και το σύστημα αρχείων του υπολογιστή και εκείνο του book reader;
Ξαφνικά, παρατήρησα κάτι που με τρόμαξε! Η μάρκα του book reader είχε αλλάξει σε «Λαλά». Το ίδιο και η μάρκα του laptop. Αυτό σημαίνει, σκέφτηκα, ότι δεν είναι ιός, αλλά οι τίτλοι αλλάζουν ακόμα και στον φυσικό κόσμο. Ακόμα και σε χάρτινα βιβλία! Έντρομος, έτρεξα στη βιβλιοθήκη μου! Εκεί έχω μερικά βιβλία που έχουν ιδιαίτερη σημασία για ‘μένα και δεν ήθελα να πάθουν κάτι.

Το κακό είχε επεκταθεί κι εκεί. Ορισμένα βιβλία είχαν χάσει τον τίτλο τους, άλλα είχαν ξεχάσει τον συγγραφέα. Υπήρχε κι ένα βιβλίο που έλεγε «Λαλά, από τον Λαλά Λαλά», αλλά στα περισσότερα μπορούσες να διακρίνεις είτε τον τίτλο, είτε τον συγγραφέα. Ξαφνικά, και με έναν περίεργο τρόπο, κατάλαβα ότι οι τίτλοι σβήνονταν όταν δεν ενδιαφερόσουν γι αυτούς. Έπρεπε να ενδιαφερθώ περισσότερο για αυτά τα βιβλία αν ήθελα να τα σώσω.  Συνειδητοποίησα ότι τα περισσότερα βιβλία δεν ήξερα καν σε τι αναφέρονταν. Προσπάθησα να συγκεντρωθώ και θυμήθηκα ελάχιστα πράγματα. Άρχισα να έχω τύψεις! Εγώ ήμουν ο μοναδικός υπεύθυνος για την καταστροφή.
Έτρεξα αμέσως στους γείτονες για βοήθεια. Το διαμέρισμά μου είχε μετατραπεί σε μονοκατοικία στην εξοχή κι έπρεπε να περπατήσω για τουλάχιστον 1 χλμ. σε ένα σκονισμένο χωματόδρομο για να βρω τον πλησιέστερο γείτονα. Όταν έφτασα, το κουδούνι του έγγραφε «Λαλά Λαλά». Η γειτόνισσα μου έμοιαζε με τη δασκάλα που είχα στην 4η Δημοτικού. Δεν ξέρω πως ακριβώς, αλλά με έναν περίεργο τρόπο που συμβαίνει στα όνειρα, ήξερα ότι ήταν εκείνη. Ήθελα να της πω όλες της σκανταλιές και όλες της αντιγραφές που είχα κάνει στις ασκήσεις, έτσι για να φύγουν οι τύψεις. Αλλά δεν μπορούσα…
Το όνειρο συνεχίστηκε, αλλά δεν ήταν τόσο ενδιαφέρον από εκεί και πέρα. Μέχρι εκείνο το σημείο, όμως, μου φάνηκε ότι θα μπορούσε να κάνει μια καλή ιστορία. Ίσως, όμως, μπορείτε να τη συνεχίσετε εσείς. Αν σας βολεύει καλύτερα, μπορείτε να τη γυρίσετε λίγο πιο πίσω για να δώσετε μια διαφορετική εξέλιξη.

Ebook για την Μυθομανία

Λόγω των γεγονότων καθώς και τις μεγάλης κούρασης στην δουλειά δεν έχω γράψει κανένα κείμενο τελευταία. Θα γίνει στο μέλλον. Μέχρι τότε όμως, σας διαφημίζω την νέα έκδοση των ιστοριών μου σε ebook format. Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ: mobi (kindle) & (epub).

Εκλογές

Ο όρος δικτατορία με την σύγχρονη χρήση της αναφέρεται στην απόλυτη εξουσία ενός ηγέτη ή ομάδας (δικτάτορα) που κυβερνά χωρίς να περιορίζεται από τους νόμους, το σύνταγμα, ή άλλους κοινωνικούς και πολιτικούς παράγοντες του κράτους. Κύριο χαρακτηριστικό της δικτατορίας είναι η συγκέντρωση της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας στο πρόσωπο του δικτάτορα, η οποία συνδυάζεται και με έλεγχο επί της δικαστικής εξουσίας. Μάρτυρες δικτατοριών στην Ελλάδα είναι οι περισσότεροι «αναγκαστικοί νόμοι» και τα περισσότερα «νομοθετικά διατάγματα». Οι όροι αυτοί υποδηλώνουν ακριβώς ότι ο νόμος δεν έχει ψηφιστεί από δημοκρατικά εκλεγμένο Κοινοβούλιο. Ο όρος δικτατορία συνήθως δεν χρησιμοποιείται από τους ίδιους τους δικτάτορες για να περιγράψουν την μορφή διακυβέρνησής τους. Οι δικτάτορες συνήθως αποκτούν την εξουσία μέσω πραξικοπήματος ή κατάργησης του ισχύοντος συντάγματος.

Νομίζω μόλις αποκτήσαμε άλλη μια πρωτιά της Ελλάδας. Αυτής της πιο σκληρής αστυνομίας. Παραθέτω το παρακάτω κείμενο:

Φλερτάροντας με τον θάνατο

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΑΥΓΕΡΟΠΟΥΛΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΕΞΑΝΤΑ.

Έχω καλύψει συγκρούσεις διαδηλωτών με την αστυνομία σε διάφορα μέρη του κόσμου εκτός της Ελλάδας, όπως στην Αργεντινή, την Ιταλία, τη Βολιβία και το Μεξικό. Ειδικά στο Μεξικό, οι αστυνομικοί όπως γνωρίζουν πολλοί, θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι. Όμως αυτό που έζησα και κατέγραψα τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες μου χθες Τετάρτη 29/6 στο Σύνταγμα, ξεπερνάει σε αγριότητα κάθε όριο. Η Ελληνική αστυνομία παίρνει δίκαια και με διαφορά το βραβείο βαρβαρότητας. Μιας βαρβαρότητας που καμία σχέση δεν είχε με καταστολή αλλά ήταν ένα συνεχές φλερτ με τον θάνατο.

Από θαύμα δεν θρηνήσαμε νεκρούς. Και ο κ. Παπουτσής θα πρέπει να ανάψει λαμπάδα στον Θεό που πιστεύει, καθώς μόνο στην καλή του τύχη θα πρέπει να αποδοθεί το γεγονός ότι δεν απολογείται σήμερα για θύματα.

Το σχέδιο εκκένωσης της πλατείας Συντάγματος τις δύο τελευταίες μέρες, ήταν ένα «γιουρούσι» όπως εύστοχα παρατήρησε ο Αϊμάν, Ισπανός δημοσιογράφος που εργάζεται για το Al Jazeera. Ένα γιουρούσι, εναντίον όλων και όποιον πάρει ο χάρος. «Μα καλά τι αστυνομία είναι αυτή που έχετε;» με ρώτησε αγανακτισμένος. «Είστε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον ακόμα» μου είπε με νόημα χαμογελώντας.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Περίπου στη 13.30 υπάρχει πολύς κόσμος συγκεντρωμένος μπροστά από την Βουλή. Δεν είναι κουκουλοφόροι. Δεν πετάνε πέτρες. Είναι γέροι, νέοι, γυναίκες, άντρες, φοιτήτριες και φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι που φωνάζουν συνθήματα, ρίχνουν την γνωστή μούντζα προς το κοινοβούλιο, και οι πιο θερμόαιμοι μπροστά – μπροστά άντε να εκτοξεύουν καμιά βρισιά εναντίον των αστυνομικών και να κουνάνε τα κιγκλιδώματα που έχουν στηθεί μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Τίποτα το σημαντικό δηλαδή που να δικαιολογεί αυτό που θα ακολουθήσει. Ξαφνικά από παντού, από δεξιά, από αριστερά και από το κέντρο, αρχίζει μια γενική επίθεση των αστυνομικών δυνάμεων που απωθούν τους διαδηλωτές προς τα σκαλιά της πλατείας Συντάγματος. Φανταστείτε δηλαδή χιλιάδες ανθρώπους να τρέχουν αλλόφρονες προς ένα στενό άνοιγμα το πλάτος του οποίου δεν ξεπερνά τα δέκα μέτρα. Από πίσω τους τα ΜΑΤ, ρίχνουν μέσα στο πλήθος χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα, προκαλώντας πανικό. Άνθρωποι καίγονται από τις φλόγες, πνίγονται από τα δακρυγόνα δεν βλέπουν μπροστά τους και αρχίζουν να ποδοπατούν ο ένας τον άλλον και να κουτρουβαλούν στα σκαλιά. Υπάρχουν άνθρωποι λιπόθυμοι, άλλοι ποδοπατημένοι μέσ’ τα αίματα. Παρόλα αυτά οι αστυνομικοί δεν αποχωρούν. Χτυπάνε με τα γκλομπς όποιον βρουν μπροστά τους, ανθρώπους δηλαδή που τρέχουν να σωθούν πατώντας ο ένας πάνω στον άλλον.

Η συνέχεια είναι γνωστή. Πέρα από την δράση των προβοκατόρων η οποία έχει καταγραφεί σε βίντεο και φωτογραφίες που βγήκαν και θα συνεχίσουν να βγαίνουν τις επόμενες μέρες, πέρα από τους μπαχαλάκηδες την δράση των οποίων απεχθάνομαι και διαφωνώ κάθετα, η πέτρα είναι πλέον εύκολο να φύγει από το χέρι οποιουδήποτε, που τον χτύπησαν, τον ψέκασαν, και είναι άνεργος, άστεγος – ναι, υπάρχουν πλέον νεοάστεγοι – και κάθε μέρα γίνεται φτωχότερος χωρίς να βλέπει διέξοδο από πουθενά.

Δεν σας κρύβω ότι φοβήθηκα βλέποντας μια άνευ προηγουμένου αγριότητα να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μου. Ένιωσα τον ίδιο φόβο που έχω νιώσει σε ζόρικες περιοχές του πλανήτη. Ένιωσα τον φόβο του θανάτου. Καθώς νόμιζα πως ήταν η ιδέα μου και πως είχα ξεσυνηθίσει να δουλεύω στην Ελλάδα – έχω να δουλέψω στη χώρα μου από το έτος 2000- ρώτησα παλιούς μου συναδέλφους αν είχαν ξαναζήσει κάτι τέτοιο εδώ. Μου απάντησαν πως δεν είχαν ξαναζήσει κάτι παρόμοιο.

Θα ήθελα λοιπόν ένας λογικός άνθρωπος από το υπουργείο «Προστασίας του Πολίτη» (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί πλέον ο τίτλος του μου θυμίζει το Υπουργείο Αγάπης του Όργουελ στο 1984) να μου απαντήσει στις εξής ερωτήσεις:

1. Ποιος έδωσε την εντολή για την γενική επίθεση στις 13.30 και γιατί; Ποιανού ιδέα ήταν να διατάξει τις αστυνομικές δυνάμεις να κυνηγήσουν ένα πανικόβλητο πλήθος που ποδοπατιέται στα σκαλιά πετώντας κρότου – λάμψης και δακρυγόνα χτυπώντας αδιακρίτως, παίζοντας κορώνα γράμματα την πιθανότητα, κάποιος ανάμεσα στους χιλιάδες, να αφήσει την τελευταία του πνοή στην πλατεία.

2. Για ποιο λόγο οι αστυνομικοί δεν σεβάστηκαν το ιατρείο της πλατείας Συντάγματος; Επαγγελματίες γιατροί πνευμονολόγοι και άλλοι, όλοι εθελοντές, φρόντιζαν τραυματίες καθ’ όλη την διάρκεια των συγκρούσεων. Δεν ήταν «κουκουλοφόροι», γιατροί ήταν. Φώναζαν στους αστυνομικούς «εδώ είναι ιατρείο» αλλά καμία σημασία δεν έδιναν εκείνοι. Αφιονισμένοι, τους έριχναν δακρυγόνα και τους χτυπούσαν. Όπως μας είπε ένας γιατρός «Αυτά δεν γίνονται ούτε στον πόλεμο. Ακόμα και στον πόλεμο υπάρχει ανακωχή για να μαζέψεις και να φροντίσεις τους τραυματίες.» Τα μάζεψαν άρον – άρον οι άνθρωποι και έστησαν το ιατρείο κάτω στο μετρό αλλά ούτε και αυτό γλίτωσε από τις ρίψεις χημικών.

3. Για ποιο λόγο χτυπήθηκαν δάσκαλοι στην Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδος; Και αυτοί κουκουλοφόροι; Δεν νομίζω. Τα ΜΑΤ αφού πέταξαν δακρυγόνα στην είσοδο του κτιρίου στην οδό Ξενοφώντος 15, άρχισαν να τους πετούν πέτρες (!) και να ανοίγουν κεφάλια με την ανάποδη του γκλομπ, σύμφωνα με μαρτυρίες των ίδιων. Τρεις τραυματίες, ένας με σπασμένα πλευρά, ένας με ανοιγμένο κεφάλι και ένας με ελαφρά τραύματα στο χέρι. Έλεγαν οι δάσκαλοι: «Όταν μια κοινωνία κακοποιεί τους δασκάλους της βρίσκεται στο κατώτερο σκαλοπάτι που μπορεί να φτάσει»

4. Με ποια λογική οι αστυνομικοί έριξαν χημικά και χτύπησαν ανθρώπους μέσα σε μανάβικα και σουβλατζίδικα στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα, προκαλώντας τρόμο σε πελάτες και τουρίστες;

5. Και τέλος κάτι προσωπικό για τον κ. Παπουτσή: Γιατί με χτυπήσατε; Όχι εσείς δηλαδή, ένας από τους άνδρες της αστυνομίας σας. Επειδή όμως εγώ δεν γνωρίζω τον «ανώνυμο» ΜΑΤατζή και γνωρίζω εσάς, θα ήθελα πραγματικά μια απάντηση. Η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη εκείνη την ώρα και γω τραβούσα με την κάμερα μια διμοιρία των ΜΑΤ που ανέβαινε προς την Βουλή, όταν ένας ξέκοψε από την διμοιρία του, ήρθε προς το μέρος μου και στάθηκε μπροστά μου σε απόσταση αναπνοής. Σταμάτησα να τραβάω και κατέβασα την κάμερα. Με κοιτούσε μες στα μάτια. Του είπα τι θέλει και ως απάντηση εισέπραξα μια, για να θυμάμαι τη μέρα. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει: «Τον Αυγερόπουλο χτυπάς ρε». Δεν αντέδρασα καθόλου και εκείνος απομακρύνθηκε. Αν είχα αντιδράσει ίσως να τα λέγαμε στο τμήμα όπου θα μου ζητάγατε συγνώμη για την… «παρεξήγηση». Παρεπιπτόντως: Στην Οαχάκα, όταν με είχαν στριμώξει μαζί με τον κάμεραμάν μου οι Μεξικανοί αστυνομικοί, που όπως είπαμε θεωρούνται άγριοι, ανεκπαίδευτοι και διεφθαρμένοι, τους φώναξα «Δημοσιογράφος» και δεν με πείραξαν. Στη χώρα μου τις έφαγα για πρώτη φορά.

Πολιτικό Σκηνικό

Κάθε μέρα που περνάει, βλέπουμε τα ίδια και ίδια, και το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που θα απαξιωθεί η κοινωνική μας ζωή. Βλέπουμε το τραγελαφικό ελληνικό και ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό.

Από την μία η λύση για ομοσπονδιακό φιλελεύθερο κράτος, που πιθανότατα να εντείνει την κρίση στο μέλλον. Από την άλλη λένε ότι οι πολίτες επιθυμούν να δουν το τέλος για να ησυχάσουν. Τέλος πάνω από όλα επιστημονική τρομολαγνεία.

Η κρίση είναι οικονομική σίγουρα, (και συστημική θα έλεγαν κάποιοι). Αλλά ακόμη μεγαλύτερη είναι η πολιτική κρίση στην Ευρώπη (και στον κόσμο).  Θέλει αλλαγή, και δυστυχώς όσο και αν παλεύω για μια επανάσταση χωρίς βία, μέρα με την μέρα το παρακάτω γίνεται όλο και πιο αληθινό.

let's make some sausage

Μάιος (Ξανά)

Ήρθε ο Μάιος, έγιναν οι απεργίες και ξανά είδαμε πρωτοφανή γεγονότα.

Θυμός παντού.  Μεγάλες συζητήσεις σε παρέες. Παραθέτω μια συζήτηση:

Για «μπατσοκρατία», «αστυνομικό κράτος», «φασισμό των ΜΑΤ» και τέτοια.
Και μιλάμε για τους αριστερούς, ε; Οι αναρχικές ανακοινώσεις είναι ακόμα χειρότερες.

Προφανώς και δεν έχει κανένα νόημα να διαμαρτυρηθεί κανείς εναντίων των ΜΑΤ.

Αυτό πες το στο 99% των διαμορφωτών της « εξεγερμένης» γνώμης.
Όπως έλεγε και ο Λένυ Μπρους:

That’s another big problem. People can’t separate the authority and the people who have the authority vested in them. I think you see that a lot in the demonstrations. Cause actually the people are demonstrating not against Vietnam — they’re demonstrating against the police department. Actually, against policemen. Because they have that concept — that the law and the law enforcement are one.

Ή ο Αφάρ (για το 12/2008):

H αντιαστυνομική υστερία —έτσι την ονομάζω— είναι σκέτη προπαγάνδα αποπροσανατολισμού. Παραστόχευση.

Να σας δείξω ένα εκατομμύριο καταγγελίες κατά της αστυνομικής βίας και για όλα τα θέματα. Για τα σπουδαία τίποτα —λέξι.

Παράδειγμα η παρούσα εξέγερση. Ο κακός μπάτσος —μέλος της Χρυσής Αυγής— το αστυνομοκρατούμενο κράτος της Δεξιάς – η συμφορά του εθνικισμού – και άλλα παρόμοια εξωφρενικά. Θα περίμενε κανείς ένα —έστω μικρού βαθμού— ξεχώρισμα της ήρας από το στάρι, μία ελαφρά έστω αποκατάσταση των λέξεων και των νοημάτων, μία μικρή αποκάλυψη του σημαντικού εις βάρος του ασήμαντου —μία μικρή ελάχιστη εφεύρεση κάτι ωραίου. Αντ’ αυτών, πόλεμος κατά των φαντασμάτων.

Η αιτία της εξέγερσης;  H μπουρδελοκόλαση —σε αυτό νομίζω όλοι συμφωνούμε. Ένα κοινό αίσθημα, αυτό το μπουρδέλο της διαφθοράς, της αναξιότητας, που δεν έχει κανένα περιεχόμενο και κανένα νόημα —τίποτα να υπερασπίσει ή να υπερασπισθεί — δολοφονεί ένα άσχετο και αθώο παιδί! Ο απολύτως αναίτιος θάνατος. Η εξέγερση — πριν απ όλα εναντίον του θανάτου — μεταφυσική και υπέροχη. Με σύμβολο το χριστουγεννιάτικο δένδρο των εμπόρων —που η φωτιά το μεταμόρφωσε σε δένδρο της ζωής, όπως το Υγκντρασίλ των Βορείων.

Ακόμα μια χαμένη ευκαιρία. Να ρίξετε μολότωφ στην ρηχότητά μας, την τεμπελιά μας, την μαλακία μας — τα θέλουμε όλα εύκολα στο πιάτο —, την βαρβαρότητά μας και την προπαγάνδα που οδηγεί την φωτιά στο κενό — και την οποία εν πολλοίς εμείς αναπαράγουμε.

***

Oτι είναι όλοι οι άλλοι δημόσιοι υπάλληλοι αυτό είναι και οι μπάτσοι. Δεν ξεφεύγουν από τον γενικό κανόνα. Ούτε έχουμε καμιά ιδιαιτέρως καταπιεστική εξουσία – σαν αυτές της δυτικής Ευρώπης ώστε να χρειάζεται μία σκληρή αστυνομία για να την προστατεύσει —ούτε οι Έλληνες είναι σε καθεστώς μόνιμης επανάστασης. Αεριτζίδικα όλα, ελαφρά και ανεμόδερτα. Που να δείτε την Γαλλική, την Αγγλική ή την Γερμανική αστυνομία. Η δική μας όπως ξέρετε βρίσκεται τα τελευταία 30 χρόνια σε λευκή απεργία.

Αλλά το κυριότερο. Ζούμε σε χρόνους πρωτοφανούς παρακμής. Η απουσία της σκέψης, της κρίσης, της σοβαρής ανάλυσης των γεγονότων και των καταστάσεων – οδηγεί ένα τμήμα της αριστεράς σε πόλεμο κατά της αστυνομίας. Δεν ξέρουνε τι τους γίνεται, δεν ξέρουνε τι συμβαίνει, δεν έχουνε να προτείνουν τίποτα —και να η αστυνομία, η εύκολη λύση. Είναι τόσο γελοία η κατάσταση που ακόμα και στις πορείες για το συνταξιοδοτικό, για την ανεργία του Σκαραμαγκά, για εμπριμέ περίπτερα —πάντα και παντού— όλοι πρώτα καταγγέλλουν την αστυνομία και εκφυλίζουν κάθε συζήτηση σε συζήτηση για την αστυνομική βία. Αυτή είναι η μόνη πολιτική πράξη όλης της ανίκανης αριστεράς. Η σύγκρουση με την αστυνομία.

Αυτή η παρακμιακή κατάσταση της αλογίας και στην παρούσα εξέγερση.

Ενα σκιάχτρο που εντέλει το χρησιμοποιούν και οι άλλοι εντέχνως. Η αστυνομία, η Χρυσή Αυγή και κουρουφέξαλα. Απολύτως ψευδής εικόνα.

***

Επίσης (based on a true story in bold):
Ναι, χάσανε τον ύπνο τους.

Σημείωση. Δύο μπάτσοι, χοντροί, φαλακροί – τσιμπάνε ένα κακόμοιρο τζάνκι. Είναι γνωστός τους – τον έχουνε κουβαλήσει στην ασφάλεια 40 φορές. Την 41η – το ναρκωμένο παιδί, αρπάζει το περίστροφο του χοντρού μπάτσου, τους πυροβολεί – μπαίνει σε ένα λεωφορείο και σκοτώνει τον οδηγό. Το δικαστήριο καταδικάζει τους μπάτσους σε 6μηνη αργία. Και γίνεται χαμός. Είναι λένε ηθικοί αυτουργοί. Να τους αποτάξουνε. Να τους βάλουνε 40 χρόνια φυλακή. 60 λέγει ο εκπρόσωπος του πασοκ. 80 φωνάζει ο εκπρόσωπος του Σύριζα.

Σταματήστε τη γη να κατέβω, λέω εγώ.

Τι τρέλα είναι αυτή με τους μπάτσους ! Τι απίθανη νεοελληνική απατεωνιά, να τα βάζουμε με τους μπάτσους !

Δεν λέγω, είναι πολύ πειστικό σκιάχτρο, βολεύει στον γενικευμένο αποπροσανατολισμό – καλό εργαλείο για την προπαγάνδα τους. Ομως αυτό είναι.  Το σαμάρι, όχι ο γάϊδαρος. Η νύφη, όχι η πεθερά.

Τα παιδιά είναι μικρά λένε. Τρίχες κατσαρές. Παιδιά του Λυκείου – φοιτητές. Δεν έχουνε ακούσει τίποτα για την παγκόσμια Αυτοκρατορία ; Αυτογνωσία μηδέν ; Η θανατηφόρος εξατομίκευση, η αλλοτρίωση, η αφόρητη μοναξιά, η απουσία αληθινών σχέσεων, δεν είναι βίωμά τους ; Κανένας δεν θα σηκώσει το δάκτυλο να δείξει τον ένοχο που κρύβεται πίσω
από τις αστυνομικές ασπίδες ;

Αντ αυτού – μεταφορά της εξέγερσης σε έναν ψευδή, φανταστικό χώρο όπου εχθρός είναι το έθνος, ο νεοφασισμός, οι στρατιές της Χρυσής Αυγής και η αστυνομία !
Αμάν !.

Αλλά πού να ψάχνεις τώρα ! Να ένας μπάτσος, πιάσε μιά μολότωφ και τελειώσαμε.

***

Οπότε πράγματι,  μέχρι πότε θα πολεμάμε τα παρατράγουδα μιας κακιάς εξουσίας και όχι την ίδια την εξουσία; Τι λύσεις θα μπορούσε κανείς να προτείνει;  Ως πότε θα μαχόμαστε το σύμπτωμα και όχι την ασθένεια;