Shock

Πρόσφατα έκανα μια εκδρομή που ήθελα να κάνω από παιδί. Πήγα στο Μαρόκο!!! Η φύση, τα αρώματα, τα σπίτια και οι πόλεις είναι αυτά που κάνουν εντύπωση αμέσως σε ένα τουρίστα. Αλλά για μένα, θα μπορούσα να περιγράψω όλη την εκδρομή με μία λέξη: “Σοκ”. Θα εξηγήσω…

Το ταξίδι για Μαρόκο, συζητήθηκε πολύ γρήγορα, οργανώθηκε σε μια στιγμή. Η προετοιμασία για το ταξίδι μπορεί να πει κανείς ότι ήταν πρόχειρη, αλλά έτσι κάναμε την εκδρομή μας πιο χαλαρή. Προσωπικά είχα διαβάσει και παλιότερα μερικά πράγματα για το Μαρόκο, και περίμενα ότι θα ήταν πολύ μικρή εισαγωγή για την Αφρική αλλά και για τον Αραβικό κόσμο. Είναι μια από τις Δυτικές χώρες που μπορεί να επισκεφτεί κανείς στην Αφρική.

Τουριστικά μπορεί να συνοψίσει κανείς το ταξίδι ως εξής: Προσγειωθήκαμε στην Ταγγέρη, εκεί γνωρίσαμε την τρελή και χαοτική οδήγηση στους δρόμους και κάναμε ένα όμορφο ταξίδι 11ωρών για Marrakech. Στο Μαρακές χαθήκαμε στα Souqs μέχρι να βρούμε το όμορφο κατάλυμα μας. Είδαμε τις αγορές, μυρίσαμε το συνονθύλευμα των μυρωδιών, είδαμε την ζωντανή πλατεία. Πήραμε έναν οδηγό για να πάμε στην αρχή της Ερήμου και στην Ουαρζαζάτ. Είδαμε τα Kasbah, τα διάφορα κινηματογραφικά studios. Γνωρίσαμε την έρημο και είδαμε ότι η φύση δεν διαφέρει και τόσο από την Ελληνική που έχουμε συνηθίσει. Πήραμε το τραίνο μαζί με κάτι Αμερικανάκια, και πήγαμε στην Φεζ, όπου είδαμε την μεγάλη Μεδίνα, αγοράσαμε δωράκια, μυρίσαμε τα βυρσοδεψία, είδαμε την αυτοκρατορική μεριά της με το Παλάτι. Πήραμε θάρρος και δοκιμάσαμε και λίγο πιο επίφοβο φαγητό, φάγαμε Καμήλα. Είδαμε μια πιο ανθρώπινη πόλη την Meknes, πήραμε το τραίνο (ξανά) και γυρίσαμε στην Ταγγέρη όπου είδαμε μια παγκόσμια πόλη με πάρα πολλές επιρροές αλλά να παραμένει ακόμη Αραβική. Είδαμε το Ατλαντικό που ακόμη και όταν δεν φυσάει υπάρχει ένα υπόκωφο κύμα αρκετά δυνατό για να σκάσει στις ακτές.

Που είναι λοιπόν το Σοκ;

Everything is for sale in the streets of Marrakech

Ένας παρατηρητικός αναγνώστης, θα έβλεπε πως η διαδρομή είναι αντίστροφη από την “δυτική” επιρροή που έχουν οι πόλεις. Έτσι ταξιδεύοντας αρχικά στο Μαρακές, πέσαμε στα βαθιά κατευθείαν. Εκτός από το τουριστικό χάσιμο που προβλέπεται να έχει κάθε τουρίστας, το πρώτο σοκ είναι η βρώμα που υπάρχει! Η πρώτη εντύπωση είναι τα μαγαζάκια που πουλάνε φαγητό και ειδικότερα κρέας. Ανύπαρκτο ψυγείο, τα κρέατα σε κοινή θέα, και συνήθως είχαν περισσότερες μύγες από ότι κρέας.  Όσα αντισώματα και αν έχουν αναπτύξει αυτοί που τα τρώνε αυτά, η μύγα δεν είναι κάτι καλό ακόμη και γι’ αυτούς! Αλλά δεν έδειχναν να νοιάζονται! Το σοκ συνεχίζεται με τα ζουμιά και τα νερά από τέτοια μαγαζιά να υπάρχουν στην μέση του δρόμου και να πηγαίνουν σε διπλανά μαγαζιά κλπ κλπ. Που μπορείς να φας αν δεν θες να μπλέξεις με τουριστικά μαγαζιά και ξενοδοχεία;

Το σοκ ακόμη συνεχίζεται, όταν συνειδητοποιεί κανείς ότι με μερικές εξαιρέσεις τα μαγαζιά στηρίζονται βασικά από τους τουρίστες. Όχι μόνο τα μαγαζιά, αλλά και οι κάτοικοι του Μαρακές. Το Μαρακές έδειχνε σαν μια πόλη που ήταν ανέτοιμη να υποδεχθεί τουρισμό, αλλά αφού ήρθε ο τουρισμός ο καθένας προσπαθεί να κερδίσει κάτι από αυτόν. Ακόμη και τα μικρά παιδάκια προσπαθούσαν να μας πάρουν χρήματα. Ήταν μέσα στην νοοτροπία τους να παζαρεύουν τα πάντα και να ζητάνε λεφτά για υπηρεσίες που δεν θες ή ο τουρισμός του διάλυσε τελείως;

Ασφάλεια. Ένα ακόμη σοκ. Στην αρχή δεν καταλαβαίναμε αν θα πρέπει να ακολουθήσουμε ή όχι τους διάφορους τύπους που ήθελαν να μας βοηθήσουν. Συναντήσαμε άτομα που το έκαναν μόνο και μόνο για τα λευτά, αλλά υπήρχαν και λαμπρές εξαιρέσεις (όπως ένα μικρός παππούς στο Μαρακές), που ήθελε να μας δείξει τις μη τουριστικές πλατείες και αγορές. Σιγά σιγά, ξεφοβηθήκαμε και θεωρούσαμε ότι κίνδυνος δεν υπάρχει. Πάλι λάθος εκτίμηση αφού μία εβδομάδα αφού φύγαμε έγινε τρομοκρατική επίθεση με στόχο τουρίστες. Μάλλον έπρεπε να φοβόμαστε κάποιους, αλλά ποιους;

Στις υπόλοιπες πόλεις, όντας πιο δυτικές αισθανθήκαμε περισσότερο μέσα στα νερά μας, είδαμε λίγο περισσότερο πως πιθανών να ζουν οι ντόπιοι, και γενικά έγινε μια κλασσική τουριστική εκδρομή.

Το ταξίδι είχε τα σοκ του, τον τουρισμό του, την κούραση του. Το ότι κάναμε τόσο μεγάλες διαδρομές με τραίνα ήταν πολύ όμορφο γιατί μου έδινε χρόνο να σκεφτώ και να απορροφήσω όλα αυτά που είδα και να προσπαθήσω να τα κατανοήσω. Με άλλαξε το ταξίδι σε ένα πολύ προσωπικό και μη φανερό για τους άλλους τρόπο. Η Ταγγέρη (τελευταίος προορισμός), ήταν το μέρος πνευματικής χαλάρωσης (μάλλον γι’αυτό το διάλεγαν οι Καλλιτέχνες) οπότε κατάφερα να βγάλω την μοναδική καλή φωτογραφία όλου του ταξιδιού!

Θέα προς τον Ατλαντικό

Μετά από αυτήν την εισαγωγική εκδρομή, κατάλαβα ότι πρέπει να είμαι πολύ περισσότερο προετοιμασμένος αν θέλω να επισκεφτώ πιο Αφρικανικές ή Αραβικές χώρες. Ταυτόχρονα, είμαι και φαίνομαι τουρίστας, που μόνο και μόνο η παρουσία μου επηρεάζει τον τοπικό πληθυσμό, οπότε θα πρέπει να προσπαθώ έχω μικρότερο αντίκτυπο.